Home > ΑΠΟΨΗ > Η ενοχλητική υποκρισία της πολιτικής

Η ενοχλητική υποκρισία της πολιτικής

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Στην πολιτική υπάρχουν συχνά συμπεριφορές ανάμεσα στη γραφικότητα και την κουτοπονηριά. Πχ είναι γνωστή η ιστορία παλαιού πολιτικού που έσπευσε στις κηδείες αγνώστων του και έπαιρνε περίλυπος μέρος στη διαδικασία των συλλυπητήριων αυτοσυστηνόμενος ως «φίλος του νεκρού». Εκλεγόταν πάντα από τους πρώτους στην Α’ Αθηνών.  

Η αναζήτηση ψήφων ανάμεσα στους τεθλιμμένους συγγενείς ήταν μικροκατεργαριά. Αλλά δεν ενοχλούσε και κανέναν εδώ που τα λέμε -εκτός ίσως από τους ανταγωνιστές του.

Αντίθετα σε άλλες περιπτώσεις οι συμπεριφορές των πολιτικών ενοχλούν ιδιαίτερα. Πχ οι συγχαρητήριες δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών στους δυο χρυσούς Ολυμπιονίκες. Το περιεχόμενο τους, οι γλυκερές διατυπώσεις και η προφανής ιδιοτέλεια που αναδύουν προκαλούν.

Από που και ως που η πολιτική ηγεσία νομιμοποιείται να μετέχει στη χαρά και την ικανοποίηση των δυο παιδιών που πέτυχαν χωρίς καμιά συμπαράσταση από τις  κυβερνήσεις και τα κόμματα που σπεύδουν να σφετεριστούν τον θρίαμβό τους; 

Ποιος ήξερε ως χθες την Άννα από τη Δράμα, την όποια περιέλουσαν με την… υπερηφάνεια τους; Σε τι διαφέρουν από τον τοπάρχη που έσπευσε να κατεδαφίσει την παράγκα στην οποία την έχει καταδικάσει να προπονείται, για να μην εκτεθεί πλέον στις τηλεοράσεις;

Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη. Αυτή είναι η συμπεριφορά της πολιτικής τάξης. Όταν χρειάζεται να βάλει πλάτη, να υποστηρίξει, να εμψυχώσει, να δημιουργήσει προϋποθέσεις για τα παιδιά που πασχίζουν να αναδειχθούν στον αθλητισμό, είναι άφαντη. Όταν έρχονται τα μετάλλια σκάνε μύτη για να μοιραστούν τη χαρά των νικητών. 

Ποια χαρά; Που ήταν όταν χτίζονταν οι προϋποθέσεις γι’ αυτή τη χαρά; Από πού αντλούν την άνεση για τις γελοιότητες που αραδιάζουν στις δηλώσεις και τις αναφορές τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

Η σιωπή είναι προτιμότερη σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Η οφειλόμενη τιμή στους νικητές των Ολυμπιακών Αγώνων -και όσους άλλους διακρίνονται χάρη στο πείσμα και το ταλέντο τους- θα πρέπει να εξαντλείται στα συγχαρητήρια του Προέδρου της Δημοκρατίας . Ως αρχηγός του κράτους εκφράζει το σύνολο των πολιτών, οι περισσότεροι από τους οποίους χάρηκαν ανυπόκριτα για τις επιτυχίες στο Ρίο.  

Δεν προσπαθούν, σαν τους πολιτικούς, να επωφεληθούν και την άλλη μέρα να γυρίζουν την πλάτη σ’ αυτούς που τους κάνουν τάχα να συγκινούνται για τους άθλους τους. Όπως έκαναν και με τους προηγούμενους, που τους συγκίνησαν επίσης. Ακόμη και όταν κατασκεύαζαν τις επιδόσεις τους δια της χημείας, με σπόνσορα το κράτος.

Τα χαμογελαστά πρόσωπα των νικητών, τα υπερήφανα βλέμματα των οικείων τους, η εσωτερική ανάταση των απλών Ελλήνων, ήταν το αληθινό κομμάτι αυτής της υπόθεσης.  Τα συγχαρητήρια της πολιτικής ηγεσίας ήταν το ψεύτικο. Μάλλον νοθεύουν την επιτυχία παρά την τιμούν. Γιατί όπως θα έλεγε ο Σαίξπηρ:«Μπορεί κάποιος να χαμογελάει και να είναι αχρείος».

You may also like
Ποτάμι για Καμμένο: Τα άγνωστα πορτοφόλια της κυβέρνησης
Κι άλλο κυβερνητικό στέλεχος ζητά να καταργηθεί η πρωϊνή προσευχή!
«Νέα μεταπολίτευση» = Συντριβή του κρατισμού. Οριστικά!
Δημοσκόπηση-σοκ για την κυβέρνηση: Ξεκάθαρο προβάδισμα της ΝΔ με 14 μονάδες έναντι του ΣΥΡΙΖΑ