Home > ΑΠΟΨΗ > Αυτά που δεν τολμά να πει κανείς!

Αυτά που δεν τολμά να πει κανείς!

Του Θανάση Κ.
Όσο η αλήθεια δεν λέγεται θα βγαίνει και θα μας στοιχειώνει…
Σήμερα, λοιπόν, επιτρέψτε μου κάποιες «υποσημειώσεις» της Ιστορίας, πολύ πρόσφατης, όμως και πολύ επίκαιρης όπως θα αντιληφθείτε…
Υπάρχουν τρία προεκλογικά προγράμματα που σημάδεψαν τις πολιτικές εξελίξεις – και τις αλλεπάλληλες εκλογές – την τελευταία εξαετία:
–Το Πρόγραμμα του ΓΑΠ το 2009.
–Τα «Ζάππεια» του Σαμαρά τη διετία 2010-12, με τα οποία κέρδισε τις εκλογές του 2012.
–Και το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του Τσίπρα, το 2014, με το οποίο κέρδισε τις εκλογές το Γενάρη του 2015.
Από αυτά, το πρώτο και το τρίτο ήταν παραπλήσια: όργιο Λαϊκισμού!
Κι από αυτά τα δύο, ελάχιστα θυμόμαστε…
Από το Πρόγραμμα του ΓΑΠ το μόνο που έχει μείνει (αν και πολλοί θέλουν να το αποσιωπήσουν) είναι το αλησμόνητο εκείνο «λεφτά υπάρχουν»!
Το πρόγραμμα του ΓΑΠ περιλάμβανε τότε αύξηση του Προγράμματος δημοσίων επενδύσεων από τα 9 δισεκατομμύρια στα 10 (όταν το κράτος είχε ήδη τεράστια ελλείμματα, που καλύπτονταν από δανεικά)…
Και αύξηση της κοινωνικής (επιδοματικής) πολιτικής κατά ένα δισεκατομμύριο περίπου! Που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ…
Τότε η ΝΔ είχε πει στον ΓΑΠ ότι η χώρα είχε ήδη δημοσιονομικό πρόβλημα (μιλάμε για φθινόπωρο του 2009, πάντα) κι ότι δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτά που υποσχόταν. Ο ΓΑΠ απάντησε με το αλησμόνητο εκείνο: «λεφτά υπάρχουν»!
Κι όπως εξήγησε αργότερα, εννοούσε τις ανείσπρακτες οφειλές ιδιωτικών επιχειρήσεων προς το Δημόσιο, ύψους 31 δισεκατομμυρίων τότε.
Απ’ αυτά, όπως αποδείχθηκε, τα 16 περίπου δισεκατομμύρια ήταν παλαιές οφειλές επιχειρήσεων που είχαν προ πολλού κλείσει και δεν επρόκειτο ποτέ να εισπραχθούν, άλλα 8 περίπου δισεκατομμύρια ήταν οφειλές κρατικών φορέων προς το κράτος (άρα δεν ήταν «καθαρές οφειλές» που μπορούσε να εισπράξει το δημόσιο) και μόνο τα 7 δισεκατομμύρια ήταν πραγματικές οφειλές του ιδιωτικού τομέα προς το κράτος, τα οποία, όμως, είχαν ήδη μπει σε «διακανονισμό».
Συνεπώς δεν υπήρχε τίποτε τότε, που μπορούσε άμεσα να εισπραχθεί και να χρηματοδοτήσει το Πρόγραμμα του ΓΑΠ. Λεφτά ΔΕΝ υπήρχαν!
Τότε ο ΓΑΠ κέρδισε τις εκλογές με ψέματα! Και αντί να «μοιράσει» αυτά που ΔΕΝ υπήρχαν, ώθησε τη χώρα σε χρεοκοπία και έβαλε την Ελλάδα σε Μνημόνιο!
Τέσσερα χρόνια αργότερα, η Ιστορία επανελήφθη (μόνο που αυτή τη φορά η τραγωδία επανελήφθη όχι ως «φάρσα», αλλά ως μεγαλύτερη τραγωδία!)
Από το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του Τσίπρα (που επίσης ελάχιστοι επικαλούνται και οι ίδιοι οι «αυτουργοί» του προσπαθούν να ξεχάσουν), το μόνο που θυμόμαστε σήμερα είναι η…13η σύνταξη (που δεν πραγματοποιήθηκε, ενώ κόπηκε τελικά και η 12η στους περισσότερους συνταξιούχους, σε κάποιους μάλιστα και μέρος της 11ης σύνταξης!) και η αύξηση του ελάχιστου μισθού στα 751 ευρώ.
Τώρα υπογράφουν και «επιστολές» στους δανειστές, ότι ΔΕΝ πρόκειται να δώσουν τη 13η σύνταξη, ενώ σε ό,τι αφορά τον κατώτατο μισθό, όχι μόνο δεν τον ανέβασαν, αλλά προχωρούν και σε θέσπιση… «υπό-ελάχιστου» μισθού, ακόμα χαμηλότερα!
Τα δύο αυτά προεκλογικά προγράμματα – του ΓΑΠ το 2009 και της Θεσσαλονίκης του Τσίπρα το 2014 – είναι, λοιπόν παραλλαγές του «λεφτά υπάρχουν»!
Σε αντίθεση, τα «Ζάππεια» του Σαμαρά, που ΔΕΝ εξαγγέλθηκαν προεκλογικά, αλλά σε ανύποπτο χρόνο (τον Ιούλιο του 2010 και τον Μάϊο του 2011) αποτελούν την ατζέντα των μεταρρυθμίσεων και τη βάση για μια διαφορετική δημοσιονομική πολιτική. Και γι’ αυτό και κάποιοι τα… μισούν θανάσιμα!
Το πιο χαρακτηριστικό, όμως, είναι ότι τα βασικά σημεία της πολιτικής που διατυπώθηκε στα «Ζάππεια» τα αποδέχθηκαν οι ίδιοι οι δανειστές και τελικά τα προσυπέγραψαν και το ΠΑΣΟΚ και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ! Αν και ο τελευταίος δεν τα πιστεύει και αρνείται να τα εφαρμόσει…
Για παράδειγμα:
–Στα Ζάππεια, ο Σαμαράς άσκησε κριτική στους (λάθος) «πολλαπλασιαστές» του πρώτου Μνημονίου. Το ΔΝΤ δέχθηκε τελικά ότι ο Σαμαράς είχε δίκιο, άλλαξε τους πολλαπλασιαστές στο δεύτερο Μνημόνιο, κι άρχισαν να πιάνονται οι στόχοι…
Τι σύγκριση μπορεί να γίνει με τις ανοησίες του «λεφτά υπάρχουν»;
–Στα «Ζάππεια» ο Σαμαράς άσκησε κριτική στο «μείγμα πολιτικής» του πρώτου Μνημονίου. Ζήτησε να μειωθεί η έμφαση σε φόρους και να αυξηθεί η έμφαση σε μείωση δαπανών. Αυτό το δέχθηκε η Τρόικα, και το εφάρμοσε ο Σαμαράς στο δεύτερο μνημόνιο που επαπανα-διαπραγματεύθηκε πριν και μετά τις εκλογές του 2012. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά καλύτερα από πριν.
–Στα «Ζάππεια» ο Σαμαράς ζήτησε να αξιοποιηθεί η περιουσία του δημοσίου. Η Τρόικα το δέχθηκε, το β’ Μνημόνιο το προέβλεπε, το ΠΑΣΟΚ (το οποίο στην αρχή ήταν αντίθετο) το προσυπέγραψε, η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου το εφάρμοσε, και στο δημόσιο μπήκαν πάνω από 6 δισεκατομμύρια στη διετία 2012-14. Με προοπτική να μπούνε τουλάχιστον τριπλάσια ως το 2018!
Στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ το κατήγγειλε, πήγε να το σταματήσει και τελικά το προσυπέγραψε κι αυτός (Ελληνικό, περιφερειακά αεροδρόμια κλπ), σήμερα το υπερασπίζεται κι όλα, συχνά προσπαθεί να το εμφανίσει ως… «δικό του», αλλά στην πράξη το ακυρώνει.
–Στα «Ζάππεια» ο Σαμαράς μίλησε για μείωση των φόρων, ιδιαίτερα του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών. Η Τρόϊκα στην αρχή ήταν αντίθετη, μετά αναγκάστηκε να το αποδεχθεί έστω και «δοκιμαστικά» για το ΦΠΑ στην Εστίαση που μειώθηκε τότε από το 23% στο 13%! Μετά το πείραμα πέτυχε και ο Σαμαράς το συνέχισε, μέχρι που ήλθε ο Τσίπρας και το ανέτρεψε, με αποτέλεσμα να επιβληθεί αληθινή φορο-καταιγίδα: και στο ΦΠΑ και στους λοιπούς φόρους και στις ασφαλιστικές εισφορές!
–Στα, Ζάππεια, ο Σαμαράς μίλησε για προοπτική ευρύτερης μείωσης όλων των φόρων (όχι μόνο του ΦΠΑ στην εστίαση). Και άρχισε να το κάνει πράξη:
  • Μείωσε το φόρο στα ενοίκια,
  • μείωσε την εισφορά Αλληλεγγύης,
  • μείωσε το φόρο στο Πετρέλαιο,
  • ενώ μείωσε (δύο φορές, μάλιστα) και τις ασφαλιστικές εισφορές!
Η Τρόικα τα δέχθηκε όλα αυτά. Άλλα αδιαμαρτύρητα, άλλα όχι. Τα δέχθηκε πάντως. Και δεν έθεσε κανένα πρόβλημα εκ των υστέρων, είτε για την επίτευξη των στόχων, είτε για τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων. Κανένα πρόβλημα…
Γιατί δεν έθεσε η Τρόϊκα κανένα πρόβλημα τότε;
Διότι απλούστατα, η οικονομία έμπαινε σε αναπτυξιακό δρόμο και μόνο από την αύξηση του ΑΕΠ μπορούσαν και οι στόχοι των πλεονασμάτων να επιτευχθούν σε γενικές γραμμές και τα Ταμεία να επιβιώσουν…
Ύστερα ήλθε ο Τσίπρας, ανέτρεψε την πρόοδο που είχε υπάρξει, έβγαλε την οικονομία από την αναπτυξιακή τροχιά, υπέγραψε νέο Μνημόνιο, κατέστησε το χρέος Μη βιώσιμο (αφού αύξησε την “καθαρή θέση” του χρέους κατά 50 δισεκατομμύρια!) και τον υποχρέωσαν να αυξήσει όλους τους φόρους που είχε μειώσει ο Σαμαράς προηγουμένως, αλλά και να αυξήσει και όλους τους άλλους φόρους (που δεν είχε προλάβει να μειώσει ο Σαμαράς).
Κι έρχονται σήμερα, διάφοροι και «συγκρίνουν» τα «Ζάππεια» με τα λαϊκιστικά παραληρήματα του ΓΑΠ το 2009 ή του Τσίπρα το 2014…
Αλλά σύγκριση δεν υπάρχει καμία…
Βεβαίως ο Σαμαράς έκανε κριτική κατά του πρώτου Μνημονίου στα «Ζάππεια»!
Με μια τεράστια διαφορά, ωστόσο: ότι την κριτική του Σαμαρά τότε την αποδέχθηκε αργότερα η Τρόικα (και την ενσωμάτωσε στο δεύτερο Μνημόνιο – και στους πολλαπλασιαστές, και στην αλλαγή του μείγματος και στη σταδιακά μείωση των φόρων), ενώ την «κριτική» που έκανε ο Τσίπρας («θα σχίσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο») τον έβαλαν και την έκανε…γαργάρα!
Βεβαίως, και ο Σαμαράς είχε μοιράσει στους πιο αδύνατους “κοινωνικό μέρισμα”. Αλλά το έκανε από την πιστοποιημένη υπέρβαση του στόχου (του πλεονάσματος), χωρίς οι δανειστές να έχουν πρόβλημα και χωρίς να τον βάλουν μετά να υπογράφει ταπεινωτικές “επιστολής μεταμέλειας”.
Βεβαίως, και ο Σαμαράς είχε συμφωνήσει να μοιράζει το 70% κάθε υπέρβασης στόχου! Όχι το 40% που υπέγραψε ο Τσίπρας! Και ο Σαμαράς πρώτα το πιστοποιούσε κι ύστερα το μοίραζε. Όχι να το μοιράζει πριν υπάρξει κι ύστερα να δεσμεύεται δημόσια ότι θα το… πάρει πίσω, αν δεν βγουν τα νούμερα…
Βεβαίως, κι από το Σαμαρά είχαν ζητήσει κάποτε επιστολή οι δανειστές. Τον Ιανουάριο του 2012. Πριν τις εκλογές της χρονιάς εκείνης και πριν αναλάβει Πρωθυπουργός…
Αλλά στην επιστολή που τους έστειλε τότε (και βρείτε την γιατί υπάρχει στο google), τους έλεγε πως συμφωνεί με τους στόχους του Προγράμματος (να περάσει η Ελλάδα σε πλεονάσματα για να ΜΗΝ έχει ανάγκη από Μνημόνια στο μέλλον), αλλά έπρεπε να αλλάξει το Πρόγραμμα για να μπορέσουν να πιαστούν οι στόχοι. Χρειάζονταν «τροποποιήσεις» το Πρόγραμμα, όπως έλεγε, τότε η επιστολή Σαμαρά.
Κι αυτό δεν πολύ-άρεσε στους δανειστές τότε, αλλά διαπραγματεύθηκαν μαζί του το δεύτερο Μνημόνιο, έγιναν οι περισσότερες αλλαγές που πρότεινε τότε και το επόμενο Μνημόνιο ήταν πολύ πιο «λειτουργικό». Γι’ αυτό και έπιανε τους στόχους του στη συνέχεια (επί διακυβέρνησης Σαμαρά)…
Τι συγκρίσεις μπορούν να γίνουν σήμερα ανάμεσα σε εντελώς ανόμοια πράγματα;
Γιατί όλα αυτά πρέπει να λέγονται και ξαναλέγονται με επιμονή μέχρι να τα καταλάβουν όλοι;
Γιατί εδώ αποκαλύπτεται πλέον η αλήθεια που δεν θέλει να πει κανείς:
Ότι ο Σαμαράς τους «έβγαζε γλώσσα» όταν έπρεπε, αλλά ήξερε τι χρειάζεται η χώρα, έβαλε την ατζέντα (στα «Ζάππεια») και έκανε τη δουλειά (στη διακυβέρνηση)!
Ο Σαμαράς τους την «έσπαγε» ενίοτε, γιατί έκανε κριτική και ασκούσε πολιτική, αλλά στην κριτική που ασκούσε είχε δίκιο, και τη δουλειά που έπρεπε να γίνει την έκανε και τους στόχους τους έπιανε (χωρίς να υποθηκεύσει την περιουσία της χώρας για… 100 χρόνια!)
Δεν ήταν «του χεριού» τους! Αλλά τη δουλειά την έκανε…
Αντίθετα, ο Τσίπρας μετά τον Ιούλιο του 2015 είναι απολύτως «του χεριού τους». Λέει «ναι» σε όλα! Αλλά τη δουλειά ΔΕΝ την κάνει! Κι όταν αναγκάζεται «με το πιστόλι στον κρόταφο» να υπογράψει, στη συνέχεια δεν υλοποιεί αυτά που υπέγραψε. Με κλασσικότερο παράδειγμα τις ιδιωτικοποιήσεις…
Και παρασπονδίες κάνει σε κάθε ευκαιρία, κι ύστερα στέλνει «επιστολές μεταμέλειας»! Αλλά εμπιστοσύνη δεν του έχει κανένας πια! Γι’ αυτό και του ζητάνε πολλαπλάσια απ’ όσα χρειάζονται, κι ύστερα βγαίνουν οι ίδιοι οι δανειστές και του λένε πως το πρόγραμμα που τον υποχρέωσαν να αποδεχθεί… «δεν βγαίνει».
Και του ζητάνε να υπογράψει ακόμα περισσότερα. (που κατά μείζονα λόγο ΔΕΝ μπορούν να βγουν)
Του Σαμαρά του τράβηξαν το χαλί επειδή ήταν αποτελεσματικός μεν, αλλά πολύ ανεξάρτητος!
Του Τσίπρα του τραβάνε το χαλί γιατί παρά το γεγονός ότι τον έχουν απολύτως «στο χέρι» είναι εντελώς αναξιόπιστος πια!
Αυτή είναι η αλήθεια.
Και μέσα στην Ελλάδα οι πρώην οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και μετέπειτα οπαδοί του ΓΑΠ, που στήριξαν ή ανέχθηκαν όλα τα λαϊκιστικά παραληρήματα και του ΓΑΠ και του Τσίπρα, σήμερα δεν χτυπάνε το λαϊκισμό εκεί που υπήρξε κι έβλαψε τη χώρα, παρά βρίσκουν να λένε για τα «Ζάππεια»…
Που ήταν το μόνο πρόγραμμα προσαρμογής και μεταρρυθμίσεων που εφαρμόστηκε, δούλεψε, και το προσυπέγραψαν τελικά όλοι.
Κι αυτή είναι επίσης η αλήθεια που δεν τολμά να πει κανείς.
You may also like
Προς ΝΔ: Κλίνατε επί Δεξιά!
Eurostat: Σε συνθήκες φτώχειας ζει ένας στους τρεις Ελληνες
Μεγαλώνει η τρύπα στα έσοδα -Οριακά εκτός στόχου και το πλεόνασμα
Είναι η λαγνεία για εξουσία…